معمار که باشی

معمار که باشی
برای روزهای خوش صبر نمی کنی خلق می کنی
معمار که باشی درد رو به تصویر نمی کشی حس می کنی
معمار که باشی کاخ آرزو را خراب نمی کنی می سازی
معمار که باشی تنهایی ات هم پر از حس است
معمار که باشی تعهدت یک سند است
معمار که باشی پری از حس زندگی
پری از حس نو شدن
معمار که باشی پر هم نداشته باشی پر میسازی برای پرواز
پری از خلق
پری از بهار
پری از ساختن کاخ آرزوهای دیگران
روز معمار مباااارک

ساختمان ها زنده اند...
با نیاز هایی که مدام در حال تغییرند... آنها در طول شب و روز در تابستان و زمستان یکسان نیستند ،نیاز دارند که...
نفس بکشند...
عرق کنند...
لباس بپوشند و یا لباس خود را از تن درآورند...
نیاز دارند با محیط اطراف خویش ارتباط برقرار کنند...
آنها مثل من و تو زنده ی زنده اند...
آنها فقط صدا ندارند تا بتوانند بر سر آفریننده خود فریاد بکشند که تو تا چه حد احمق و کودن بوده ای...
و پا ندارند تا به جایی امن بگریزند و خودشان را از مکانی که او آنها را محکوم به تحملش نموده ،برهانند...
معماری معمایست از عینیت ، مجسم کردن ، ایده ، رنگ و یادگاری از دوران گذشته تا به حال...
کویری است سرزمین من...
باشد توان آن که با این مهر ( معماری )...
سبزش سازم... سبز باشید و معمار...