بهار  آمد  شُدم   چِشم  اِنتظارَت

بهار  آمد  شُدم   چِشم  اِنتظارَت
نمی بینم به  رَه ،  گَرد و غُبارَت
بیا  باغَم   هَمه  بَر  گُل  نِشَسته
شِکوفا   گَشته  و من  بیقرارَت
خودَت گُفتی که وَقتِ گُل میائی
ندیده کَس دو چِشمِ پُر شَرارَت
دوچِشمان را به دَر بَستم کُجائی؟
رَها  کَردی   گُلستان  و  بَهارت
به راهَت مانده  و زار و خَموشم
جَفا بَر جان مَکُن بِشکَن حِصارَت