بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ :
اول دقت کنیم که این اصرار با ذکر منبع یعنی چه؟ اگر شما یک بحث استدلالی کردید که عقل باید حکم کند، چه ضرورتی به مدرک و منبع آوردن از نقل است؟ یک موقع مثل برخی از کثیر این اساتید دانشگاهی نشویم که به دانشجو القا میکنند که خودت حق نداری و نباید فکر کنی و حرفی بزنی و هر چه می‌ گویی، باید از دیگران باشد، با ذکر منبع!
فرض کنید بحث از توحید است و شما اظهار میکنید که ضعف و ناتوانی به واجب الوجود راه ندارد، پس خداوند متعال منزه سبحان از ضعف است؛و اگر ضعف به موجودی راه پیدا کرد، او دیگر خدا نیست، بلکه پدیده‌ای مثل سایر پدیده‌ها می‌باشد. حال یکی بگوید: خیر، بلکه باید منبع اعلام کنید! حالا آیات و روایات در سبوحیت و قادر متعالی خداوند متعال بسیار است، اما آیا تا آیه یا حدیثی بیان نگردد و این مبحث عقلی به آن مستند نشود، بحث قابل قبول نیست؟!
پس چرا خداوند متعال در قرآن کریم این همه تأکید بر تعقل، تفکر وتدبر نمود؟!
غصه : پس ابتدا با خود فکر کنیم که چه کسی غصه می‌ خورد و تعقل کنیم که آیا غصه به خدا راه دارد؟ غصه برای کسی است که از دست می‌دهد - کسی که توانایی ندارد و ضعیف است - کسی که مغلوب و مقهور حوادث می‌گردد - کسی که مالکیت تام ندارد و ...؛ حال آیا این صفات به خداوند متعال راه دارد؟! و اگر کسی بگوید: خیر، غصه مال بشر است، غصه از ضعف است و خداوند غصه نمی‌ خورد، باید ذکر منبع کند؟! خب، منبعش تمامی آیات توحیدی و حکم عقل می‌باشد.
حسرت : بله، خداوند متعال می‌ فرماید: ای حسرت بر این بندگان که البته اولاً معنای حسرت با غصه فرق دارد و ثانیاً می‌ فرماید: حسرت بر بنده نه بر خودش. نه این که خودش حسرت بخورد.
يَا حَسْرَةً عَلَى الْعِبَادِ مَا يَأْتِيهِم مِّن رَّسُولٍ إِلاَّ كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُون - اى حسرت و ندامت بر بندگان من كه هيچ رسولى نزدشان نيامد مگر آنكه به جز استهزاء عكس العملى نشان ندادند.(سوره يس آیه 30)
یعنی آنها باید حسرت بخورند و نادم شوند. پس حسرت نیز بر بندگان - عَلَى الْعِبَادِ است، إِنَّهُ لَحَسْرَةٌ عَلَى الْكَافِرِينَ- و این انکار قطعاً مایه حسرت کافران است،(سوره حاقه آیه 50)
و یکی از نام‌های قیامت - یوم الحسرة - است، البته برای بندگانی که در طول حیات فرصت‌سوزی کردند و نعمت‌ ها را ضایع کردند.
خداوند متعال، رحمان و رحیم است، بندگانش را دوست دارد، نسبت به آنها رئوف، لطیف، خبیر، بصیر، جواد، کریم ... و ربّ است، اما مانند بشر احساساتی نیست.
خداوند منّان مالک الملک است، خالق است، حاکم است، او چیزی از دست نمی‌دهد که غصه‌اش را بخورد، فنا و از دست دادن مال مخلوق است. خداوند کریم، قادر و فعال مایشاء است، ضعفی به او راه ندارد که سبب غصه یا حسرتش گردد.
سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ - او منزه از این توصیفات است.(سوره صافات آیه 159)