ﭘﺪرم!...
ﭘﺪرم!...
در اﯾﻦ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺷﺐ ﮐﻪ ﺳﻮﺳﻮی ﭼﺮاﻏﯽ ﻫﻤﺪم و ﻣﻮﻧﺴﻢ ﮔﺸﺘﻪ اﺳﺖ از ﺗﻮ ﻣﯿﻨﻮﯾﺴﻢ
از ﺗﻮ ﮐﻪ ﺣﺪﯾﺚ ﺳﮑﻮت را در دﻟﻢ ﺑﻪ ﺗﺮاﻧﻪ ای ﻣﺒﺪل ﺳﺎﺧﺘﯽ...ای ﺟﻠﻮﻩ ﮔﺎﻩ ﺧﻮﺑﯽ ﻫﺎ...ﺗﻤﺎم دﻓﺘﺮﻫﺎﯾﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻮ ورق ﺧﻮردﻩ اﻧﺪ.ﻟﺤﻈﻪ ای در ﮐﻨﺎر آوارﺧﺎﻧﻪ آﻣﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﻧﻈﺎرﻩ دردﻫﺎﯾﻢ ﺑﺎﯾﺴﺖ ﺗﺎ ﺑﺮاﯾﺖ از روح ﻃﻮﻓﺎﻧﯽ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﮕﻮﯾﻢ
ﮐﺎش ﻟﺒﺨﻨﺪﻫﺎی ﺗﻠﺦ ﻣﺮا در ﻗﺎب ﮐﻬﻨﻪ ای ﺑﺮ دﯾﻮار ﻗﻠﺒﺖ ﻣﯽ آوﯾﺨﺘﯽ ﺗﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ از ﻟﺒﺨﻨﺪﻫﺎﯾﻢ ﺗﻼﻃﻢ اﻣﻮاج
ﯾﮏ ﺷﻮق را ﺑﺨﻮاﻧﯽ.
ﺑﺪان ﮐﻪ دﯾﮕﺮ واژﻩ ﺗﺎزﻩ ای ﺑﺮای ﺳﺮودن ﻧﺪارم.دوﺳﺘﺖ دارم ﭘﺪر......ﺗﺎ آﺧﺮ دﻧﯿﺎ
در اﯾﻦ ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﺷﺐ ﮐﻪ ﺳﻮﺳﻮی ﭼﺮاﻏﯽ ﻫﻤﺪم و ﻣﻮﻧﺴﻢ ﮔﺸﺘﻪ اﺳﺖ از ﺗﻮ ﻣﯿﻨﻮﯾﺴﻢ
از ﺗﻮ ﮐﻪ ﺣﺪﯾﺚ ﺳﮑﻮت را در دﻟﻢ ﺑﻪ ﺗﺮاﻧﻪ ای ﻣﺒﺪل ﺳﺎﺧﺘﯽ...ای ﺟﻠﻮﻩ ﮔﺎﻩ ﺧﻮﺑﯽ ﻫﺎ...ﺗﻤﺎم دﻓﺘﺮﻫﺎﯾﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻮ ورق ﺧﻮردﻩ اﻧﺪ.ﻟﺤﻈﻪ ای در ﮐﻨﺎر آوارﺧﺎﻧﻪ آﻣﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﻧﻈﺎرﻩ دردﻫﺎﯾﻢ ﺑﺎﯾﺴﺖ ﺗﺎ ﺑﺮاﯾﺖ از روح ﻃﻮﻓﺎﻧﯽ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﮕﻮﯾﻢ
ﮐﺎش ﻟﺒﺨﻨﺪﻫﺎی ﺗﻠﺦ ﻣﺮا در ﻗﺎب ﮐﻬﻨﻪ ای ﺑﺮ دﯾﻮار ﻗﻠﺒﺖ ﻣﯽ آوﯾﺨﺘﯽ ﺗﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ از ﻟﺒﺨﻨﺪﻫﺎﯾﻢ ﺗﻼﻃﻢ اﻣﻮاج
ﯾﮏ ﺷﻮق را ﺑﺨﻮاﻧﯽ.
ﺑﺪان ﮐﻪ دﯾﮕﺮ واژﻩ ﺗﺎزﻩ ای ﺑﺮای ﺳﺮودن ﻧﺪارم.دوﺳﺘﺖ دارم ﭘﺪر......ﺗﺎ آﺧﺮ دﻧﯿﺎ
- ۳۷۹
- ۰۸ دی ۱۳۹۲
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط