.

.
شب ها
چنان به خواب می نگریم
که چوپان به سایه
که مظلوم به دادرس

غافلیم از مرگ
برای برخاستن،
بارها مُرد باید

و سپیده
آخرین چیزی ست
کز شب به جا می مانَد
چه بر سیاهه ی چشمان من
چه بر رفتار شعرهای سپید