یک نفر آمد و سهم دل تنهایم شد

یک نفر آمد و سهم دل تنهایم شد

آمد و علت بیداری شبهایم شد

دل به او بستم و چشم از همه کس پوشیدم

سبب دلخوشی امشب و فردایم شد

بس صدا کرده ام او را «عسلم» انگاری

اسم او باعث شیرینی لبهایم شد

شاعرم کرد غم چشم سیاهش آخر

بهترین سوژه ی اشعار غم افزایم شد

غزل اندر غزل از اسم قشنگش گفتم

زد و گل واژه ی غمهایم شد

بعد هر شعر و غزل گریه عجب میچسبد!!

گریه اصلاً نمک شعر و غزلهایم شد