:

:
می دانی آینه جان؟
ما گروهی از مونث ها؛ ممکن است موهایمان بلوند باشد یا بلوطی یا قرمز ِ روشن یا مشکی ِ شبق مانند. ممکن است ریمل بزنیم و نزنیم و چون اعتقادی به کرم پودر و کوفت و زهر مار نداریم پوست صورتمان جوش داشته باشد یا نداشته باشد. ممکن است لاغر باشیم یا چاق . اما همه مان وقتی به تو می رسیم یکی می شویم. همه مان از توی چشم های خودمان که تو با متانت نشان مان می دهی ترس از آینده را می بینیم و هزار نگرانی ِ دیگر را. همه مان ماسک ِ خوشگل ِ خوشبویی را می بینیم که روی نگرانی ها و غصه ها و غم هامان کشیده ایم و چون یک لِیدی/ هیچ وقت درونش را به بیرونش سرایت نمی دهد، در جنگی ابدی با لوازم ِ آرایش هستیم که لب هایمان را قرمز کند برای آن "یک" شنونده ای که واقعن شنونده باشد و چشم هایمان را درشت، برای بیننده ای که واقعن بیننده باشد.
ما ها، آینه جان؛ این گروه ِ خاص ِ مونث ها، هیچ وقت آرام نمی گیریم. هیچ وقت و این حقیقت ِغم انگیز ِزندگی ماست.