از برگ‏های زرد شده، دل نمی‏بُرند

از برگ‏های زرد شده، دل نمی‏بُرند
تقویم‏های ما به خزان وصله می‏خورند
تقویم‏ها اگر چه به فردا رسیده‏اند
دیروز را همیشه به خاطر می‏آورند
امروز در جهالت دیروز غوطه‏ور
دیروزها لبالب مکر و تظاهرند
دیروزهای دفن شده در غرور خاک!
تقویم‏های خالی، از این روزها پُرند!
دل‏ها شبیه دخترکان سیاه بخت‏
در گور سینه‏ها همگی خاک می‏خورند
در تنگنای مخمصه‏ای تلخ مانده‏اند
تقویم‏های گیج که از خویش دل خورند
در انتظار رؤیت یک منجی زلال‏
هر هفته رو به دیدن جمعه می‏آورند
تقویم‏های پر شده از جمعه... فصل فصل‏
چشم انتظار منجی فصل تبلورند
منجی پیمبری که بیاید جلا دهد
بر این همه نگاه که مسخ تنفرند
پیغمبری لباس امامت به پیکرش‏
با او تمام آینه‏ها در تکثرند
در انتظار آمدنش جمعه‏های ما
آیینه وار منتظر یک تلنگرند
موعود آب و نور که تقویم‏های ما
با او ز برگ‏های - چنین - سبزتر پُرند!