《 تقاص عشق 》

《 تقاص عشق 》
پارت ۴۴

هوا تاریک شده بود و
همانطوری که دست های همدیگه رو گرفته بود ات در آغوش جیمین رفته بود و هر دو به آسمان پر از ستاره شب نگاه میکردن
ات : مثله یه رویایه واسم
جیمین : اما واقعیته دیگه نمیتونی از دستم خلاص بشی
ات : تو هیچوقت نمیتونی از دستم خلاص بشی دیگه همیشه پیشه هم هستیم
جیمین : بایدم پیش هم باشیم
گوشی ات زنگ خورد و ات مجبور شد از جیمین جدا شه گوشی اش را از جیب اش برداشت و جواب داد داداشش پشته خط بود
یونگی : ات کجایی حالت خوبه
ات : اره خوبم هیونگ
یونگی : سریع بیا عمارت
ات : چرا چیزی شده
یونگی: اونو باید تو بگی که چیزی شده یا نه بیا عمارت و بگو چرا را آنقدر با عجله رفتی
ات : اوففف باشه الان میام
یونگی : سریع پدر هم منتظره
ات : باشه باشه
ات گوشی رو قطع کرد و روبه جیمین کرد
جیمین : چشیده؟؟
ات : وقتی با ع ح له اومدن اینجا اونا هم نگران شدن میگه باید زود برم عمارت
جیمین : باشه اشکالی نداره اما باید بهم قول بدی که یه شب باید شامو باهم بخوریم
ات : حتما هرچی شما امر کنید آقای پارک
بعد از این حرفش با خنده رفت جیمین هم دنبالش رفت از برج نامسان خارج شدن و ات رفت سمته ماشین اش جیمین سمته ات رفت و گونه اش را بوسید
جیمین : مواظب باش
ات : توهم همینطور
ات سوار ماشین شد و حرکت کرد سمته عمارت اش
خیلی خوشحال بود باور اش نمیشد که الان با جیمین وارده را*بطه شده
به همین فکرا بود که به عمارت اش رسید از ماشین اش پیاده شد و به سالن رفت همه خانواده اش نگران رویه میل نشسته بودن یونگی وقتی ات رو دید سریع آمد سمت اش
یونگی : ات بگو ببینم مادر گفت امروز با نگرانی از عمارت رفتی بیرون اتفاقی برات افتاده
ات با لبخند دست یونگی رو گرفت و رفتن رویه مبل نشستن
م/ات : اتفاقی افتاده دخترم
ات : نه چیزی نیست
پ/ات : اذیتش نکنید اگه چیزی بود به بهمون می گفت
ات : مرسی پدر جون خوب من برم تو اتاقم
با شوق و ذوق از رویه مبل بلند شد و به اتاق اش رفت کافشن اش را کشید و انداخت رویه تخت خودش هم رویه تخت دراز کشید
ات :چه روزه خوبی.....