در وضعیت خاکستری میان جنگ و صلح تولید صنایع دستی صرفا

در وضعیت خاکستریِ میان جنگ و صلح، تولیدِ صنایع دستیِ صرفاً تزئینی، لوکس یا غیرمرتبط با روحیه‌ی «مقاومت» و «بقا»، نه تنها یک خطای استراتژیک، بلکه نوعی خودکشیِ اقتصادیِ ناآگاهانه است.

بازارِ جنگ‌زده، دیگر مشتریِ کالاهای زینتیِ فاخر یا هنریِ انتزاعی که هیچ کاربردِ عملی‌ای در زندگیِ سختِ روزمره ندارند، ندارد؛ بلکه بازارِ حاضر، تشنه‌ی محصولاتی است که «هویت»، «امید» و «کاربردِ فوری» را همزمان تداعی کنند.

وقتی اقتصادِ مردم به سطحِ «نیازهای اولیه» و «حمایتِ روانی از جنگ» تنزل یافته، صنایع دستیِ غیرمرتبط با فرهنگِ مقاومت، مثلِ گلِ سرسبدی است که در میانِ ویرانه‌ها رها شده؛ زشت، بی‌مصرف و از بازارِ بی‌رحمِ جنگ طردشده.

کارآفرینیِ هوشمند در این دوران، یعنی تبدیلِ «درد» به «هویت» و «هنر» به «ابزارِ مقاومت»؛ یعنی ساختنِ سوغاتی‌هایی که داستانِ شجاعت را روایت کنند، یا تولیدِ اشیایی که نه تنها تزیین‌کننده‌ی دیوار، بلکه نمادیِ ایستادگی و هویتِ ملی باشند که مردمِ خسته، با غرور می‌خرند تا هم از خودشان حمایت کنند و هم روحِ جامعه را زنده نگه دارند.

بنابراین، هر صنعت‌دستی که نتواند با زبانِ «مقاومت» صحبت کند، در این میدانِ خاکستری، محکوم به سکوت و ورشکستگی است؛ چون در جنگ، هیچ‌چیزِ بی‌ارتباطِ با بقا و هویت، جایگاهی در سفره‌ی مردم و در ذهنِ خریدارِ جنگ‌زده ندارد.