از کوچه ی خاطره هایمان رد میشوم

از کوچه ی خاطره هایمان رد میشوم
صدای خنده هایمان می آید
کسی انگار مرا صدا میزند
برمیگردم میگویم جانِ دلم
ولی...
ولی جز جای خالی ات چیزی نمیبینم
یاد دیوانه بازی هایمان می افتم
اخ که چقدر دلم برای شنیدن اسمم با تن صدایت تنگ شده
شماره ات را میگیرم
به امید شنیدن پیشواز هایی که برای من میگذاشتی
تا دقیقه ی آخر جواب نمیدادی تا گوش کنم بعد با عشق جواب میدادی:
خانوم حرفِ دلم را خوب گوش دادی...
ولی باز هم همان صدایِ لعنتی" مشترک مورد نظر خاموش می باشد"
همه ی امیدم را نا امید میکند
از وقتی نیستی دنیایم شده خیالت
پس کجایی!