تو را از شیشه میسازد، مرا از چوب میسازد

تو را از شیشه میسازد، مرا از چوب میسازد
خدا کارش درست است، این وآن را خوب میسازد
تو را از سنگ می آرد برون، ازقلب کوهستان
مرا از بید خشکی در کنار چوب میسازد
در آتش میگدازد، تا تو را رنگی دگر بخشد
به سوهان می تراشد تا مرا مطلوب سازد
تو را جامی که از شیر و عسل پر کرده اش دهقان
مرا بر روی خرمن برده خرمنکوب میسازد
تو را گلدان رنگینی که با یک لمس می افتد
مرا-گرد سرت میچرخم و-جاروب میسازد
تو از میگریزی باز هم تا مصر رویاها
مرا گرگی کنار خانه یعقوب می سازد
مرا سر میدهد تا دشت های آتش وآهن
و آخر در مصاف غمزه ای مغلوب میسازد
خدا در کارو بارش حکمتی دارد که پی در پی
یکی را شیشه میسازد، یکی را چوب میسازد