بیایید خودمون رو گول نزنیم

بیایید خودمون رو گول نزنیم .
همسایه ما ، اگر بداند یا نداند ، در هر صورت فکر ها و گوه هایی که میخوره ، روی زندگی من تاثیر داره .
پس برای من لاقل ، خودش به درک ، بهتر است که او بداند و ندانستنش می‌تواند برای من گران تمام شود .
پس من همین امروز با یک ساطور و سه متر زبان کنار سومین پلهٔ خانه اش می ایستم .
قبل از اینکه درب بزنم گلویم را صاف میکنم ، چون میخواهم نطق کنم ، آن هم با زبان و گلویی که کمابیش سه هفته میشود رنگ و روی صحبت را ندیده و آدابش را از یاد برده ، اما دست چپم میتواند چهل کیلو گوشت رقصنده را محکم نگه دارد و دست راستم هم حتی عضلاتش اگر صد ساله باشند ، توان ضربه زدن را دارند .
فقط مغز ، هرگز نباید به بعضی چیز ها فکر کند .
وجدان را ، لذت را ، ترس و انسانیت را ، می بایست کنار گذاشت و به عضلهٔ قشر پیشانی چپ اعتماد کرد ، او تصمیم می‌گیرد ، حتی اگر روی تمام سلول های آینه ای را بپوشاند و وجدان ، بوی خون بگیرد .
تمام سرم را می‌بندم چون با از دست دادن چند سلول ، هفته ها سردرد خواهم داشت و از آنطرف با پیروی از منطق ، برنده هستم در هر دو حالت .
یا پیروز میشوم یا در تقلای مفتخرانه شکست میخورم .