بعضیا میگن بهتره بدون تو زندگی کنم اما اونا اونطور که من

بعضیا میگن بهتره بدون تو زندگی کنم، اما اونا اونطور که من تورو میشناسم تو رو نمیشناسن! یا حداقل چیزهایی که من در مورد تو میدونم و نمیدونن.
دیگه نمیتونم تحمل کنم، این افکار منو به سمت خودشون میکشن و منو دیوونه میکنن.
همه چیز برای من یادآوری میشن،مثل نوشته ها و لباس هایی که جا گذاشتی، هر وقت همه چیز تموم شد منو از این خواب بیدار کن...
من تاوقتی که این جنگ تموم نشه بیدار نمیشم، غرور من از بین رفته...
اما من نمیرم من نمیتونم تنهایی تمومش کنم، اگه این عشق نیست پس چیه؟
دلم میخواد ریسک کنم
من نمیرم نمیتونم به تنهایی انجامش بدم،ماتم برده از قدم گذاشتن تو این راه واهمه دارم
اما اگه تموم تلاشمو نکنم خودمو نمیبخشم...
زمان هایی هست که ما تلاش میکنیم، بعد تسلیم میشیم چرا؟؟؟ چرا دست از تلاش کردن برمیداریم؟
بدون هیچ شکی توی شکاف ها متلاشی میشیم ما تقریبا از پا میوفتیم و میسوزیم و خودمون خاکستر شدنمون رو نگاه میکنیم.
اون هنوز منو به یاد میاره؟ حتی وقتی تعهدی به هم نداریم هم منو دوست داره؟
وقتی دیروز با هم حرف میزدیم بهم گفت نفسم رو تو سینه حبس کنم و بشینم و منتظر بمونم... من هنوز زنده ام! با اینکه اون هنوزم برنگشته...
گفت خیلی زود به خونه برمیگردم قول میدم دیرنکنم...