بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت اول : سالروز میلاد حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام، مبارک
پیامبر اکرم صلوات الله علیه و آله: اِنَّ الناسَ لَو اِجْتَمعُوا عَلي حُبِّ عَلي لَما خَلَقَ اللهُ النّارَ - اگرهمه مردم بر گِرد محبت علی عليه السّلام جمع میشدند، خداوند آتش جهنم را نمیآفريد.(بحار الانوار، ج 39، ص 248)
حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام: وَ إنّ حُبَّنا لَیُساقِطُ الذُّنُوبَ مِنْ بَنی آدَم، کَما یُساقِطُ الرّیحُ الْوَرَقَ مِنَ الشَّجَرِ - همانا محبّت و دوستی با ما (اهل بیت رسول الله صلی الله علیه وآله) سبب ریزش گناهان از نامه اعمال فرزندان آدم همگان میشود، همان طوری که وزش باد، برگ درختان را میریزد.(کلمه الامام حسن ج7ص25)
شرح بیشتر :
بیتردید، گام نخست، شناخت معرفت است؛ تا آدمی کسی یا چیزی را نشناسد، نه از آن خوشش میآید و نه از آن بدش می آید - نه آنها دوست یا مفید مینداند و دشمن یا مضرّ تلقی مینماید. اما، نکتۀ مهم این است که اولاً شناخت همه چیز نیست و ثانیاً همین شناخت نیز برای ایجاد حبّ و بغض، دوست و دشمن داشتن یا همان تولی و تبری میباشد.
آدمی در طول زندگی، افراد بسیاری را میشناسد، با چیزها یا کارهای گوناگونی آشنا می شود، علوم بسیار کسب می نماید، اما در نهایت، به دنبال کسی یا چیزی میرود که دوستش دارد، نه آن چه که می شناسد.
محبّت : اگر بدانیم و البته توجه داشته باشیم که محبّت، ریشه و اصل همه چیز است؛ این محبّت است که انگیزه و حرکت می دهد؛ این محبّت است که به آدمی شکل میدهد و بالاخره آن که هدف و مقصود نیز رسیدن به محبوب میباشد، بیشتر در اتخاذ محبوبها و دلبستنها دقت مینماییم.
خداوند سبحان، ما را مُحبّ و عاشق خودش آفریده است، چنان که همگان عاشق کمال محض میباشند و هستی و کمال محض فقط اوست؛ اما میفرماید: برخی دیگران را به جای من میگذارند و این محبّت و عشق را به آنان اختصاص می دهند؛ اما محبوب غایی مؤمنان، منم و هر چیزی یا هر کسی را برای من و در راه من دوست میدارند: وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَتَّخِذُ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْدَادًا يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللَّهِ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ - و برخی از مردم، به غیر از خدا را همانند او میگیرند، آنها را دوست دارند، مانند دوست داشتن خدا؛ شدت محبّت محبوب غایی مؤمنان، خداوند است.(سوره بقره بخشی از آیه 165)(ادامه دارد...)
قسمت اول : سالروز میلاد حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام، مبارک
پیامبر اکرم صلوات الله علیه و آله: اِنَّ الناسَ لَو اِجْتَمعُوا عَلي حُبِّ عَلي لَما خَلَقَ اللهُ النّارَ - اگرهمه مردم بر گِرد محبت علی عليه السّلام جمع میشدند، خداوند آتش جهنم را نمیآفريد.(بحار الانوار، ج 39، ص 248)
حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام: وَ إنّ حُبَّنا لَیُساقِطُ الذُّنُوبَ مِنْ بَنی آدَم، کَما یُساقِطُ الرّیحُ الْوَرَقَ مِنَ الشَّجَرِ - همانا محبّت و دوستی با ما (اهل بیت رسول الله صلی الله علیه وآله) سبب ریزش گناهان از نامه اعمال فرزندان آدم همگان میشود، همان طوری که وزش باد، برگ درختان را میریزد.(کلمه الامام حسن ج7ص25)
شرح بیشتر :
بیتردید، گام نخست، شناخت معرفت است؛ تا آدمی کسی یا چیزی را نشناسد، نه از آن خوشش میآید و نه از آن بدش می آید - نه آنها دوست یا مفید مینداند و دشمن یا مضرّ تلقی مینماید. اما، نکتۀ مهم این است که اولاً شناخت همه چیز نیست و ثانیاً همین شناخت نیز برای ایجاد حبّ و بغض، دوست و دشمن داشتن یا همان تولی و تبری میباشد.
آدمی در طول زندگی، افراد بسیاری را میشناسد، با چیزها یا کارهای گوناگونی آشنا می شود، علوم بسیار کسب می نماید، اما در نهایت، به دنبال کسی یا چیزی میرود که دوستش دارد، نه آن چه که می شناسد.
محبّت : اگر بدانیم و البته توجه داشته باشیم که محبّت، ریشه و اصل همه چیز است؛ این محبّت است که انگیزه و حرکت می دهد؛ این محبّت است که به آدمی شکل میدهد و بالاخره آن که هدف و مقصود نیز رسیدن به محبوب میباشد، بیشتر در اتخاذ محبوبها و دلبستنها دقت مینماییم.
خداوند سبحان، ما را مُحبّ و عاشق خودش آفریده است، چنان که همگان عاشق کمال محض میباشند و هستی و کمال محض فقط اوست؛ اما میفرماید: برخی دیگران را به جای من میگذارند و این محبّت و عشق را به آنان اختصاص می دهند؛ اما محبوب غایی مؤمنان، منم و هر چیزی یا هر کسی را برای من و در راه من دوست میدارند: وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَتَّخِذُ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْدَادًا يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللَّهِ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ - و برخی از مردم، به غیر از خدا را همانند او میگیرند، آنها را دوست دارند، مانند دوست داشتن خدا؛ شدت محبّت محبوب غایی مؤمنان، خداوند است.(سوره بقره بخشی از آیه 165)(ادامه دارد...)
- ۴۱۳
- ۱۳ اسفند ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط