پس از آفرینش آدم خدا گفت به او :

پس از آفرینش آدم خدا گفت به او :
نازنینم آدم ... 
با تو رازی دارم!
اندکی پیشتر آی ..
آدم آرام و نجیب آ مد پیش!
 زیر چشمی به خدا می نگریست!
محو لبخند غم آلود خدا ... دلش انگار گریست ...
نازنینم آدم... قطره ای اشک ز چشمان خداوند چکید...
یاد من باش ... که بس تنهایم!
بغض آدم ترکید ، ... گونه هایش لرزید! 
به خدا گفت :
من به اندازه ی ... 
من به اندازه ی گلهای بهشت ... نه ... 
به اندازه عرش ..نه ... نه
من به اندازه ی تنهاییت ، ای هستی من ، ... دوستدارت هستم! 
آدم ،.. کوله اش را بر داشت
خسته و سخت قدم بر می داشت! ... 
راهی ظلمت پر شور زمین ..
طفلکی بنده غمگین آدم...
در میان لحظه ی جانکاه ، هبوط ... 
زیر لبهای خدا باز شنید ، ... 
نازنینم آدم! ... نه به اندازه ی تنهایی من ... 
نه به اندازه ی عرش ... نه به اندازه ی گلهای بهشت! ... 
که به اندازه یک دانه گندم ، تو فقط یادم باش! 
نازنینم آدم ... نبری از یادم ...