بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
اگر بخواهی صرفاً در خود آگاهت زندگی کنی انسانی محدود و مفلوک باقی خواهی ماند. زیرا این خودآگاه هیچ چیزی را به تمامی و تا به آخر نمی‌ شناسد و همواره اسیر اندک دانستگی‌ های خود و منطق ناقص خود است.
‌اگر بخواهی صرفاً در ناخود آگاهت زندگی کنی، تبدیل به انسانی حماقت‌ پیشه و نا متعادل خواهی گشت.
زیرا دریای ناخودآگاه همچون سوپ درهم و برهمی است که پر از عناصر متضاد و وضعیتی نامنطقی است.
‌راه سالکان، رسیدن به فراخود آگاه است. فراخودآگاه کیفیتی است که از وحدت خودآگاه و ناخودآگاه و تمامی عناصر وجودی تو به ظهور می‌رسد. قصد سلوک نیل به فراخود آگاهی است. سالکی که جامع اضداد گشته است یعنی به فراخودآگاهی دست یافته است. بر فراز این مثلث و نه دو گوشهٔ پایین آن-کیفیتی لطیف و همیشه در حال وجود دارد که فراخود آگاهی است.
‌آن مراقبهٔ اصیلی که بارها از آن سخن گفتم، تو را به چنین جایگاهی می‌ رساند.