بسم الله الرحمن الرحم

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ - قُل یعنی: حقایقی را پس از شناخت و باور قلبی، باید به زبان بیاوری و به آن اذعان نمایی؛ تا هم گوشَت بشنود و دوباره به قلب القا کند و هم به دیگران ابلاغ کرده باشی. باید مکرر اقرار نمایی و بگویی که احدیت - یکتایی مخصوص اوست.
اللَّهُ الصَّمَدُ - صمد، به وجودی گفته می‌شود که هیچ کمی، کاستی، عیب و خللی در آن نباشد، به تعبیری تو پُر باشد؛ یعنی همان واجب الوجود که هستی و کمال محض است؛ لذا نه تنها راه نفوذی بر او نیست، بلکه دست نیاز همگان به سوی اوست.
لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ - عده‌ای گفتند: عُزیر، موسی، عیسی و ما یهودیان فرزندان خدا هستیم؛ و عده‌ای گفتند: خداوند از شکم مریم علیها السلام، زاییده شده است. - عده‌ای هم گفتند: اگر همه چیز معلول است و باید علتی داشته باشد؛ خالق هم باید از چیزی به وجود آمده باشد! اما تو اقرار کن که او نه زاییده شده و نه زاییده است و نه معلول و مخلوق می‌باشد.
وَلَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُوًا أَحَدٌ - کُفو، یعنی همتا که با مِثل و شبیه- متفاوت است؛ ممکن است که دو نفر مثل هم عمل کنند و یا شبیه به هم باشند؛ اما کُفو نداشتن، یعنی به هیچ وجهی، همتا ندارد. پس تو، اقرار کن و بگو که او به هیچ وجهی و در هیچ امری، همتا ندارد.