دُختَرڪ عـآشـقـ بـود..

دُختَرڪ عـآشـقـ بـود..
چِشـمآنیـ سیآه بِ رنگـِ قیـر شآید..
دُنیـایَشـ رآ بِ هَمـ ریختـ..
لَبـخَند هاےِ گاه و بی گاه..
بوسِہ هاییـ کِ بَر روےِ صَفحہِ ی گوشیَشـ
جـآ میـمـآنـد
دور بـود..
امآ قَلبـ نَفَہمـ...
هـومـ..
چَندے گُذَشتـ چَندے بِ اندازه ے
یکـ سالـ..
دٌخـتَرکـ دَر خیـابـآنـی..
او را دیـد!
لَبخَند جذابے بَر صورَتَشـ دآشتـ
از هَمآن هایی کِ همیشِہ در ذِهنَشـ نقاشی میکَرد
دَستـ دَر دَستـِ دُختریـ دیگَر..در هَمآن خیابآنـ
رآه میرفتند...
مَسخـ شُده بود.. قادِر بہِ حَرکَتـ نَبود...
-اِ مــرضـیه!
قَدَمیـ بِہ عَقَبـ بَر داشتـ..
-نــَــہ!
کآشـ خوابـ بود..کآشـ تَوَهُـم بود..
-مـرضــیه خوبیـ؟
حَرکَتـ پایِ پِسَرَڪ رآ بِ سوے خود دید
دَویـد..فَرار میخواستـ فرار از هَمہِ چیز و هَمہ کَسـ..
-مـرضــیه مُراقبِــ بآشـ
صورتـ پِسَرکـ کہ تَرسآن بِ سَمتَشـ میدَوید
آخرینـ چیزی بود کِہ دیـد..
بِ چیزے کِ خواستـ دَر آنـ ثانیہ هاے زَجر آوَر
رِسیـد
"فَرآر کَرد از هَمہ چیز و هَمہ کَسـ...