خدمتکار با لبخند بچه رو در آغوش گرفت و آورد طرف اسا.

خدمتکار با لبخند بچه رو در آغوش گرفت و آورد طرف اسا.
«بانو... فرزندتون.»

اسا دستاشو دراز کرد و بچه‌ی کوچولوش رو گرفت. قلبش تند می‌زد... این همون لحظه‌ای بود که مدت‌ها منتظرش بود.

تهیونگ نزدیک شد. اشک توی چشماش برق می‌زد. آروم خم شد و صورت بچه رو نگاه کرد. دست کوچولوی بچه رو گرفت. انگار باورش نمی‌شد.

لبخندی عمیق زد و اشک از گوشه‌ی چشمش چکید.
«چقدر کوچولوعه... چقدر قشنگه...»

اسا سرش رو به آرومی تکون داد.
«آره... بچه‌ی ماست.»

تهیونگ بهش نگاه کرد و با صدایی که از هیجان می‌لرزید گفت:
«اسمش... اسا، می‌خوام خودت انتخاب کنی.»

اسا نگاه عاشقانه‌ای به تهیونگ کرد و گفت:
«نه... من می‌خوام تو انتخاب کنی. هر اسمی که تو دوست داشته باشی، منم دوست دارم.»

تهیونگ چند لحظه سکوت کرد... بعد با صدای آروم و مطمئن گفت:
«آیوار... می‌خوام اسمش آیوار باشه.»

اسا لبخند زد، یه لبخند پر از عشق.
«آیوار... خیلی قشنگه. هرچی تو بگی...»

تهیونگ دست دور شونه‌های اسا انداخت و سرش رو روی سر اون گذاشت.
نوزاد کوچولو، آروم توی آغوش مادرش خواب بود، و پدرش با چشمانی خیس از اشکِ شوق، بهش نگاه می‌کرد.

برای اولین بار بعد از مدت‌ها، تهیونگ حس کرد که کامل شده… کنار زن زندگیش و پسرش… آیوار.