تَصدّقَت !

تَصدّقَت !

حَرف ها را بایَد زد ...
حتّی اگر‌ تَلخ باشد ، اگر بابِ دِل نباشد ..
اصلا حتّی اگر زبانَت نَچرخد ..
دلتنگی ات را که به نفَرِ دوّم نگویی ،
منتظرِ شنیدنِ دوستَت دارم های نفرِ سوّم باش ..
دُنیا همین است ...
تا بوده هَمین بوده و هَمین ..
نَزنی ، میزَنند .. نَبری ، بُرده اند ..
جانِ جانان ! کَسی بخاطرِ مَن و تو و
پیرمردِ آن طرف خیابان نگاهش را پس نمیگیرد ..
دوستت دارمَش را دفن نمیکُند ..
ناگاه میایَد و میزَند و میبَرد و
"دَرماندگی میشَود پادقُرصِ قُرص های خوابت .."
حَرف که نَزنی ، کَم کَم دِق میکنی ..
کَم‌کَم ، کَم میشوی ..
دلم به حالِ نگُفته هایم میسوزَد ..
میدانی ؛
کَم‌ کَم مَرا کم کرد ،
"بی حاصل و بی مقدار"
همان "صفرِ پَس از اعشارِ" مَعروف ..