دختر زیبایی نیستم

دختر زیبایی نیستم
موهایی دارم سیاه
که فقط تا زیر گردنم می آید
و نه شب را به یادت می آورد
نه ابریشم
نه سکوت شاعرانه
نه حتا خیالِ یک خواب آرام
پوست گندمی دارم
که نه به گندم می مانَد 
نه کویر
و چشم هایی دارم
که گاهی سیاه می زنَد
گاهی قهوه ای 
و گاهی که به یاد مادرم می افتم
عسلی می شوند و گاهی خیس
دست هایم 
دست هایم 
دست هایم مهربانند
و هر از گاهی
برای تو
به عشق تو
شعر می نویسند 
مرا همین طور ساده دوست داشته باش
با موهایی که نوازش می خواهند
و دستهایی که نوازشت می کنند
و چشم هایی
که به شرقیِ صورت من می آیند