غرور نسبت به پرودگار

💠غرور نسبت به پرودگار

🔘امام هادی علیه السلام فرمودند:

🔰«إنَّ مِنَ العِزَّةِ بِاللهِ اَن یُصِرَّ العَبدُ عَلَی المَعصِیَةِ وَ یَتَمنّی عَلی اللهِ المَغفِرَةَ؛»

▫️از نمونه های غرور نسبت به خدا آن است که «بنده»، بر گناه اصرار و پافشاری کند و از «خدا» امید آمرزش داشته باشد.
📕منبع:موسوعة سیرة اهل البیت علیهم السلام، ج33، ص 212.

🔻شرح حدیث:

✍️ میان معصیت و مغفرت، ‌پلی وجود دارد، به نام «توبه».
▫️توبه، هم درکِ زشتی و بدی گناه است، هم پشیمانی و ندامت از نافرمانی، هم تصمیم جدّی بر ترک گناه و تکرار نشدن اشتباه و خطا، هم جبران قصورها و خلافهای پیشین و ادای حق مردم در صورتی که گناه مربوط به «حقّ الناس» باشد.
▫️با این حال، کسی که همچنان گناه می کند و بر تکرار معصیت و استمرار آن اصرار می ورزد، از آن طرف هم امید و آرزوی آمرزش الهی دارد، مغرور و خودباخته و خود فریفته نیست؟
▫️خداوند، آمرزنده و غفّار است، ولی نسبت به کسی که از گناه برگردد و توبه کند.
▫️مغفرت الهی محدود است و حدّ آن«توبه»است.
▫️کسی که این حدّ و مرز را نشناسد، مغرور به رحمت الهی شده است. حضرت علی علیه السلام در کلامی نسبت به مغروران چنین هشدار می دهد:« هشدار، هشدار، ای مغرور!چنان همه جانبه گناهت را پوشانیده که گمان کرده ای آمرزیده است. (غررالحکم، ج2، ص 280)
▫️یکی از اشتباهات این است که انسان معصیت کار، با کیفر سریع الهی روبرو نمی شود ولی پندارد که گناهی کرده و کسی آن را ندیده است! غافل از این که در همه حال در منظر حق متعال قرار داشته است.
▫️ادامه ی گناه و ترک توبه و آرزوی مغرفت الهی با هم ناسازگار است. کسی که امید به رحمت الهی دارد، باید توبه کند.

📗منبع: حکمت های نقوی (ترجمه و توضیح احادیث امام هادی «علیه السّلام»)،

#احادیث
#کلام_معصوم
#امام_هادی_علیه_السلام


•┈┈••••✾•🌿🌺🌺🌺🌿•✾•••┈┈•