عصر عصر تنهاییست ،

عصر عصر تنهاییست ،

نگاه که کنی میبینی همه ترجیح میدهند صندلی جلوی تاکسی بنشینند ،

همه تلاش میکنند آهنگهاشان را تنهایی گوش بدهند،

هیچکس دوستی را برای همیشه اش نگاه نمیدارد چون اینجور چیزها تاریخ مصرفشان گذشته،

وسیله های آشپزخانه ها نیازی به مادر ندارند

و دوربینهای عکاسی نیازمند کسی نیست که بتواند بگوید سه،دو،یک..

خودت نگاه کن میبینی سلفی ها و مونوپادها چقدر خوب تنهایی را حفاظت میکنند تا

مجبور نشوی از رهگذری در پارک خواهش کنی پرتره ی زیبایی از دوستیهایتان رسم کند

و مجبور نشوی لبخندی از اجبار تحویلش بدهی...

چون نه دوستی هست نه رهگذری،

همه ی رهگذر ها درحال چک کردن پیام هستند ،

هرکدام از سرنشینان تاکسی آهنگی را به تنهایی گوش میدهند ،

اگر خدایی ناکرده روزی از اجبار سوالی از کسی پرسیدی حتما بابت خدشه دار شدن

حریم وسیع تنهایی اش مفصل عذر بخواه ،

یادت باشد آن چند نفری که هنوز دوروبرت هستند را نپرانی ،

مراقب دوستیهایمان باشیم....