خاطـرم را ز شوق، آکـنـدی

خاطـرم را ز شوق، آکـنـدی
خـنـده بـر لب عـزیـز دُردانه

سر پا دیدمـت گـُل خـنـدان
شادمانم که می روی خانه



خـانه امـا دلـش گـرفت آقـا
خانه اما بهانه جو شده بود

چند روزی ز دیـدنـت مهجور
ناشکیبا و تـنـدخو شده بود



چند روزی ز عطر تو محروم
بی تحمل پـریـش و ناراحت

بی تو آقا دلش به تنگ آمد
که ندارد به غیـبـتت عـادت



شادمانم که خُـرّم و خندان
از کسالت در آمدی ای گل

سرخوشم از طراوت جانت
مثل شبنم به دامن سُنبُل



جـویـبـاران جـــاری مـــردم
بهـر بهبود حالتـان در جوش

دست و بازوی ملتی اکنون 
بر گشوده به رویتـان آغوش


پای بر چشم مــا گـذار ای دوست
خوش گلیب سیز مَنیم سَنَه قربان

رهــبــــر عــاشـقـــان عــــاشـورا
مَــرد مــردانِ مَــرد و تورک اوغلان

* برای سلامتی و طول عمر حضرتش