زیباست بخوانید

زیباست بخوانید
"آیت الله حائری شیرازی"
وسايلي كه بشر از زمين پرتاب مي كند اگر از جوّ كره زمين خارج شود و به كره ماه نزديكتر از زمين شود، ديگر حركتش به طرف ماه نيازي به انرژي ندارد. همان جاذبه ماه آنرا مي كشد. اما هنگامي كه مي خواهد از زمين به طرف بالا حركت كند بايد نيروي شديدي داشته باشد تا جاذبه زمين را خنثي كند، وگرنه با همان سرعتي كه مي رود برمي گردد، چون تكيه اش بر زمين است. وقتي انسان مي خواهد با فكر و علم خودش به سوي خدا برود، مثل اين است كه بخواهد با هواپيما از جوّ زمين خارج شود. مي خواهد با حسِّ خود از محسوس خارج شود. البته نمي تواند. هواپيما به هيچ وجه از جوّ زمين نمي تواند خارج شود، چون آن سرعت لازم براي زيرپا گذاشتن نيروي فشار را ندارد و تكيه اش بر جوّ است جو وقتي رقيق شد، زورش كم مي شود، نفس نفس مي زند و دوباره برمي گردد بجاي اوّلش، چيزي كه مي تواند انسان را از اين جوّ خارج كند بايد چيزي باشد كه خودش اهل اينجا نباشد. يعني وقتي فرد از اين جاذبه گذشت، نيرويي قويتر از نيروي جاذبه به كمك او مي آيد. نيروهاي كمتر از نيروي جاذبه اگر باشد مسلماً مغلوب نيروي جاذبه خواهد شد. و لذا چون حس انسان است كه فرد را به مشهود او جذب مي كند و جذبش مي كند به كفر، نيرويي قويتر از اين حس بايد باشد تا فرد را از اين جاذبه خارج كند. اين نيروي قويتر فقط تعلق فرد به خدا است كه مجذوب خدا شود، يعني فرد وقتي كه در جوّ علاقه ي او قرار گرفت و از اين جاذبه خارج شد، ديگر وقتي دارد به سوي او حركت مي كند نيرو ابداً مصرف نمي كند. آنوقت ديگر حال طبيعي فرد، حالت ذكر است. و لذا نماز براي ما مثل حركت با هواپيماست در اين زمين و نماز براي علي (عليه السلام ) مثل حركت يك سفينه است، در موقعي كه فراتر از جوّ زمين است، نماز به او نيرو مي دهد ولي از من نيرو مي گيرد.