ای مرثیه خان از جا برخیز و ثنائی زن

ای مرثیه خان از جا برخیز و ثنائی زن
بر منبر خوشنامی٬بانگی و نوایی زن
ما تشنه لبت هستیم٬لبریز غمت هستیم
از جام تو لبریزیم با یاد تو سر مستیم
از کرببلا خواندی ٬ از دشت بلا خواندی
از علقمه عشق و سقّای وفا خواندی
از پادشه خوبان ٬ از غصه تنهایی
از مستی و شیدایی٬ در صبح تماشایی
در ذوق وهنر یکتا٬ در مرثیه بی همتا
بر قلّه مداحی٬ نامت شده پا بر جا
ای خاطره باران ای رونق بی پایان
ازداغ تو میسوزد ٬یک شهر نه فهّادان
ای روح غزل پرور آیینه حق باور
غوغای تو ام دردل٬ سودای تو ام در سر
ای بلبل عاشورا از چیست که خاموشی؟
بستی لب و میبینم ٬با خاک هم آغوشی
پروانه ترین انسان در رهگذر دوران
بر خاطر این سامان شد زنده جاویدان
ما از دم اعجازت دیدیم مسیحایی
بی روی تو ما را شد پایان شکیبایی
بر خیز حسینِ من از غربت مولا خوان
از شام غریبان و بی تابی دنیا خوان
تا بار دگر از جان ما سینه زنت باشیم
در سبک عزاداری٬آوازه دنیا شیم
ما سینه زنت بودیم٬ بی تاب و تبت گشتیم
دلتنگ میِ لعلِ یاقوت لبت گشتیم
ای رسم عزاداری حیران شده در راهت
یک عمر عزاداری کردیم به همراهت
اسطوره مداحی استادسعادتمند
ماییم تورا رهرو ٬ شاگرد و ارادتمند