وقتی که قلب هایمان کوچک تر از غصه هایمان میشود...

وقتی که قلب هایمان کوچک تر از غصه هایمان میشود...
وقتی نمیتوانیم اشکهایمان را پشت پلکهایمان مخفی کنیم و بغض هایمان پشت سر هم میشکنند...
وقتی احساس میکنیم بدبختی ها بیشتر از سهممان است...
ورنج ها بیشتر از صبرمان...
وقتی امیدها میشکند و انتظارها به سر نمیرسد،وقتی طاقتمان تمام میشود و تحملمان هیچ...
آن وقت است که به تو محتاجیم...
آن وقت است که تورا میخوانیم...آه میکشیم...گریه میکنیم...نفس میکشیم...
وقتی تو جواب میدهی دانه دانه اشکهایمان را پاک میکنی...
و یکی یکی غصه ها را از دلمان بر میداری
گره تک تک بغض هایمان را باز میکنی
دل شکسته مان را بند میزنی
سنگینی ها را بر میداری،جایش سبکی و راحتی میگذاری...
بیشتر از تلاشمان خوشبختی میدهی
و بیشتر از حجم لبهایمان لبخند
خوابهایمان را تعبیر میکنی و آرزوهایمان را مستجاب
قهرها را آشتی میدهی
وسخت ها را آسان
تلخ ها را شیرین میکنی
و دردها را درمان

نا امیدی ها امید میشوند
و سیاهی ها سفید سفید