ﺑﺎﻓﺘﻦ ﺭﺍ ﺍﺯ ﯾﮏ ﻓﺎﻣﯿﻞ ﺧﯿﻠﯽ ﺩﻭﺭ ﯾﺎﺩ ﮔﺮﻓﺘﻢ

ﺑﺎﻓﺘﻦ ﺭﺍ ﺍﺯ ﯾﮏ ﻓﺎﻣﯿﻞ ﺧﯿﻠﯽ ﺩﻭﺭ ﯾﺎﺩ ﮔﺮﻓﺘﻢ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺍﺳﻤﺶ ﺧﺎﻃﺮﻡ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﻗﯿﺎﻓﻪ ﺍﺵ ،
ﺍﻣﺎ ﺣﺮﻓﺶ ﻫﯿﭻﻭﻗﺖ ﺍﺯ ﯾﺎﺩﻡ ﻧﻤﯽ ﺭﻭﺩ، ﻣﯽ ﮔﻔﺖ :
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﮐﻼﻑ ﮐﺎﻣﻮﺍﺳﺖ ،
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﻭﺩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮐﻼﻑ ﺳﺮﺩﺭ ﮔﻢ ،
ﮔﺮﻩ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ، ﻣﯽ ﭘﯿﭽﺪ ﺑﻪ ﻫﻢ، ﮔﺮﻩ ﮔﺮﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ،
ﺑﻌﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﺻﺒﻮﺭﯼ ﮐﻨﯽ، ﮔﺮﻩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻭﻗﺘﺶ ﺑﺎ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻭﺍ ﮐﻨﯽ ،
ﺯﯾﺎﺩ ﮐﻪ ﮐﻠﻨﺠﺎﺭ ﺑﺮﻭﯼ، ﮔﺮﻩ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ، ﮐﻮﺭﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ،
ﯾﮏ ﺟﺎﯾﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﮐﺎﺭﯼ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﺩ ﮐﺮﺩ، ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺮ ﻭ ﺗﻪ ﮐﻼﻑ ﺭﺍ ﺑﺮﯾﺪ ،
ﯾﮏ ﮔﺮﻩ ﯼ ﻇﺮﯾﻒ ﮐﻮﭼﮏ ﺯﺩ، ﺑﻌﺪ ﺁﻥ ﮔﺮﻩ ﺭﺍ ﺗﻮﯼ ﺑﺎﻓﺘﻨﯽ ﯾﮏ ﺟﻮﺭﯼ ﻗﺎﯾﻢ ﮐﺮﺩ ،
ﻣﺤﻮ ﮐﺮﺩ، ﯾﮏ ﺟﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﺸﻮﺩ ،
ﯾﺎﺩﺕ ﺑﺎﺷﺪ، ﮔﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﺗﻮﯼ ﮐﻼﻑ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻟﺨﻮﺭﯼ ﻫﺎﯼ ﮐﻮﭼﮏ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﻨﺪ ،
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﯿﻨﻪ ﻫﺎﯼ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ، ﺑﺎﯾﺪ ﯾﮏ ﺟﺎﯾﯽ ﺗﻤﺎﻣﺶ ﮐﺮﺩ، ﺳﺮ ﻭ ﺗﻬﺶ ﺭﺍ ﺑﺮﯾﺪ ،
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﻪ ﺑﻨﺪﯼ ﺑﻨﺪ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ " ﺣﺮﻣﺖ "
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺁﻥ ﺑﻨﺪ ﭘﺎﺭﻩ ﺷﻮﺩ ﮐﺎﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺳﺖ ... ﺳﯿﻤﯿﻦ_ﺑﻬﺒﻬﺎﻧﯽ
دیدگاه ها (۳)

درد یک پنجره را پنجره ها می فهمندمعنی کور شدن را گره ها می ف...

من تصور می کنم بهترین تعریفی که می توان از انسان کرد این است...

کسیبه سنگ ها گفت:انسان شوید!سنگها گفتند:ما هنوز به اندازه ی ...

نبودنت دردیست, با درمان هر چند وقت یک بار که به استخوانم برس...

ﺭﻭﺯﯼ ﺯﻧﺒﻮﺭ ﻭ ﻣﺎﺭ ﺑﺎ ﻫﻢ بحث شاﻥ ﺷﺪ!ﻣﺎﺭ ﻣﯿﮕﻔﺖ: ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺗﺮﺱِ...

تا وقتی کسی در کنارت هست خوب نگاهش کن !!!گاهی آدمها آنقدر سر...

بسم الله الرحمن الرحیم لحظه ای تفکر!!1 - باﺭﺍﻥ ﮐﻪ ﻣﯿﺒﺎﺭﺩ ﻫﻤﻪ...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط