p

p6
عشق در سایه‌ها
ساران نمی‌دانست زمان چطور می‌گذرد. روزها انگار با سرعت نور می‌گذشتند، ولی هر لحظه‌اش در آن عمارت برایش مثل شکنجه‌ای آرام اما پیوسته بود. جونگ‌کوک بیشتر وقتش را در دفتر مخصوصش می‌گذراند. اما هر بار که نگاهش به ساران می‌افتاد، سردی همیشگی چشمانش کمی شکسته‌تر به‌نظر می‌رسید.
یک روز وقتی ساران بی‌هوا پای پنجره نشسته بود و به آسمان نگاه می‌کرد، صدایی آشنا از پشتش شنید: «دلتنگی برای آزادی… حس بدیه، نه؟»
ساران چرخید. جونگ‌کوک بود. اما نه با آن چهره‌ی مغرور و بی‌احساس همیشه‌گی. این‌بار صدایش نرم‌تر بود.
او ادامه داد:
«تو فرق داری با بقیه. نمی‌دونم چرا، ولی این‌و حس می‌کنم...»
ساران با تعجب نگاهش کرد. چیزی در قلبش لرزید. اما بلافاصله اخم کرد:
«تو منو دزدیدی. حالا هم حرف از تفاوت می‌زنی؟»
جونگ‌کوک لبخند تلخی زد. نزدیک‌تر آمد.
«اگه به عقب برمی‌گشتم... شاید نمی‌ذاشتم اینطوری پیش بره.»
ساران برای لحظه‌ای سکوت کرد. او نمی‌دانست با این احساسات جدید چطور باید برخورد کند. چیزی در وجودش تغییر کرده بود… چیزی که خودش هم از آن ترس داشت.
اما در تاریکی اتاق و در سکوت عمارت، صدای قلب دو نفر کم‌کم داشت با یک ریتم می‌تپید…