مدتهــــــاست...

مدتهــــــاست...
تصمیم گـــرفته ام...
هر گاه کســــــی را نخــــــواستم...
یا از او رنجیــــدم...
یا دلــــــم را شکست...

به یادروزی باشم که ممکــــــن است
هرگز در دنیــــــا نباشد...!!!!!

ان روز را مــــــرور میکنم...
انقدر که نبــــــودنش را بـــاور کنم...
بعد در ذهنم برایش غمگیــــــن میشوم...

و......
شاید یک عــــزاداریِ ذهنـــی ....!؟

وبعد ارزو میکنــــــم کاش....
بــــــود و از او میگذشتــــــم...!!!!

بعد به خــــــودم میگویم :
حالا او هســــــت....
پس ببخــــــش و فرامـــــوش کن.....!!!

از بخششم شــــاد میشوم...
و از بودن او شــــــادتر.....

به همین راحتــــــی...

این فرمــــــول آرامــــــــــــش من است.... .