تا سیب گونه ات بنوازد نگاه را

تا سیب گونه ات بنوازد نگاه را
آدم چگونه سر نسپارد گناه را؟
حالم شبیه شانه ی بیچاره ایست که
در لابه لای موی تو گم کرده راه را
هر چند گفته اند که بوسیدنت خطاست
توجیه می کند لب تو اشتباه را
چشم تو بس که جاذبه دارد عجیب نیست
عمری خدا به دور تو گردانده ماه را
من در نماز غرق که باشم بغیر تو؟!
اسمت می آید « اشهد ان لا اله» را