در روزگاری که :

در روزگاری که :
زن را بـ‌ه “تن” می شناسند
غیرت را “بددلی” می نامند
و باحجاب را ” اُمل” می دانند ،
تو همچنـان “فرشته” بمان
بانوی سرزمین من
ای ساکـن دیار حجب و حیا!
چه عارفانـﮧ بـﮧ میدا לּ آمده اے!
پوشش دینے تو בل پاکاלּ روزگار را
بـﮧ شوق آورده است.
چرا کـﮧ ایـלּ پوشش
از زره جنگاوراלּ میداלּ رزمـ
بسے والاتر است
کـﮧ آن زره میداלּ جهاב اصغر است
و حجاب تو زره میداלּ جهاב اکبر!!