اینجا مرزِ کوردستان ترکیه و کوردستان سوریه است.

اینجا مرزِ کوردستان ترکیه و کوردستان سوریه است.
کوردهای ترکیه یک «زنجیره انسانی» درست کرده‌اند. به طولِ سه کیلومتر. به صف شده‌اند. مرز رسمی را دور انداخته‌اند. و مرز جدیدی ساخته‌اند. تا مانع از ورودِ داعش از ترکیه به کوردستان سوریه شوند. آن‌ها می‌گویند مقامات ترکیه عملا از تحرکاتِ داعش در مرز‌هایشان چشم پوشی می‌کنند. چون داعش کوردهای سوریه را می‌زند. کوردهای سوریه را می‌کُشد.
این ملت تشنه صلح‌اند. جسم و جانشان را سِپَر کرده‌اند، تا «داعش» جسم و جانِ دیگری را نگیرد. نکُشد. پیامشان واضح است: اگر ترکیه نمی‌خواهد مرز‌هایش را به روی داعش ببندد، ما سیم‌های خاردار را دور می‌اندازیم. و جسم و جانمان را مرز می‌کنیم. سیم خاردار می‌کنیم. برای داعش. و برای همه آنانی که برای کوردهای سوریه خوابِ بد می‌بینند.
معنای مشخصی دارد: کورد‌ها، در خطِ مقدمِ جنگ با تروریستی‌ترین سازمانِ جهان هستند. کورد‌ها، در حالی که سایرین بیانیه صادر می‌کنند، رادیکال‌ترین آکسیونِ صلح آمیز را در مرز‌ها به پیش می‌برند. کورد‌ها شبانه از داعش نفت نمی‌خرند. مرز‌هایشان را در اختیار داعش نمی‌گذارند. بیمارستان‌هایشان را تقدیم داعش نمی‌کنند. به داعش پول و اسلحه نمی‌دهند. جنگِ غیابی خودشان را با داعش به پیش نمی‌برند. در شهر‌هایشان به حامیان داعش اجازه راهپیمایی نمی‌دهند. کورد‌ها صادقانه می‌جنگند. آن‌ها برخلاف سایرین، تنها با سلاح به نبرد داعش نرفته‌اند. جنگ کورد‌ها و داعش، یک جنگ ایدئولوژیک است. جنگ دو پارادایم است.
نگاه‌شان کنید. این زنان و مردان، همان‌هایی هستند که چندین دهه است، قُولدور‌ها «تروریست» خطابشان می‌کنند. چه تروریست‌های نازنینی!