زیبا نوشت آن خواهرم：

زیبا نوشت آن خواهرم：

بـر چادر مشکي ات ، نستعليق مي نويسم عشق را ...
 
 
وقتي که ...
 
اين اِحرام سياه را مي پوشي و حج شکوهمند حيــــــا را به جا مي آوري ،
 
 
آنگـــاه طواف مي کنند تو را صفوف فرشته هــــا
 
 
و متبرک مي کنند بال هايشان را
 
به تـــار و پــود حريــم آسماني ات ...
 
 
تـــو ! گمنــام ترين حاجيـــه ي ِ امروز زمـــان هستي بانـــو جــان !
 
یادت نرود بانو!

هربار که از خانه پا به بیرون میگذاری
گوشه ی چادرت را در دست بگیر و
آرام زیر لب بگو؛

"هذه امانتک یا فاطمة الزهراء"

بانو تو فرشته ترین خلقت خدایی
گاهی آنقدر پاک که پلیدی چشمان ناپاک را نمی شناسی...

اما آن که تو را آفرید
از همه نسبت به تو مهربانتر و داناتر است
مراقب ارث مادری ات باش بانو!

بانو این همه جوان از جوانی شان گذشتند و جان دادند برای تو...
و از تو خواسته اند که فقط در سنگرت بمانی
همین و بس .

بعضي وقتها كه دل چادرم از اينهمه طعنه و تهمت مي شكند ...

بر مي دارمش با هم مي رويم گلزار شهدا

چند تا وصيت نامه هم برايش مي خوانم

حرفهاي قشنگشان را برايش تكرار مي كنم

دل دو تايمان باز مي شود ...

عاشق تر از هميشه بر مي گرديم خانه..... .