و این بار

و این بار
از آخر بود آغاز قصه ی ما
درودی نگفته
بدرود را چشیدیم
طلوعی نداشت غروب چشمهایمان
غزلی بی مطلع
که مصرع نخستینش
مقطع آن بود

سر بریدند گلوی خشکیده را بی آب
و چه دروغین گریه ها
که ریخته نشد

نامه ی نخوانده را سوزاندند
وشعر را
به دیناری فروختند

های ای آدمیان
چه وارونه دنیایست ......نه؟
بکوبید بر طبل رسوایی خویش
که قصه را از آخر آغاز کرده اید!!!