پــرنــدگان بـه بـرکه هــای آرام پنــاه می بــرنــد؛

پــرنــدگان بـه بـرکه هــای آرام پنــاه می بــرنــد؛
وانـسانهــا بـه دلهــای پــاک،
زیـرا دلهــای پـاک چـون بـرکه هــای آرامنــد ،
بی انتهــا وقـابــل اعتمـــاد ...
ودیـگران بــدون هیـچ وحشتی بـه آنهــا اعتـمــاد می کننــد.
پـس خـوشـا به حـال کسی که مـایـۀ آرامش دیـگـران است ...!