ﺑﯽ ﺗﻮ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺷﺒﯽ ﺭﺍ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻣﯿﺪﺍﻧﻨﺪ

ﺑﯽ ﺗﻮ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺷﺒﯽ ﺭﺍ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻣﯿﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺷﻌﺮ ﺩﻭ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﯿﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻮ ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﻮﭼﻪ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﺩﻟﻢ ﻣﯿﮕﺬﺭﯼ
ﺗﻮ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﺍﺯ ﺩﻟﻢ ﺑﺎ ﺧﺒﺮﯼ
ﺗﻮ ﭼﺮﺍ ﺭﺳﻢ ﻭﻓﺎﯾﺖ ﮔﻢ ﺷﺪ
ﺑﺮﻕ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺳﯿﺎﻫﺖ ﮔﻢ ﺷﺪ
ﺑﺎ ﺗﻮﺍﻡ ﺍﯼ ﻣﻪ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺷﺒﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﻮ ﺍﯼ ﺯﻟﻒ ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﯽ ﺗﻮ ﺻﺪ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺍﻡ ﮔﺮﯾﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺑﯽ ﺗﻮ ﺍﺷﮑﻢ ﺷﺎﻋﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﺑﯽ ﺗﻮ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻔﺴﻢ ﺑﻨﺪ ﺍﻣﺪ
ﺑﯽ ﺗﻮ ﺟﻮﯼ ﺩﻝ ﻣﻦ ﺧﺸﮑﯿﺪﻩ ﺳﺖ
ﺑﯽ ﺗﻮ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﻧﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﺯ ﺍﺑﺮ
ﺍﺑﺮ ﻏﻢ ﺑﺎﺭﯾﺪﻩ ﺳﺖ
ﺑﺎ ﺗﻮ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺎ ﺷﺮﻡ ﺑﺎ ﺗﻮ ﮔﻔﺘﻢ ﺍﺯ ﺩﻝ
ﺑﺎ ﺗﻮ ﺍﺯ ﻗﺼﻪ ﻋﺸﻘﻢ ﮔﻔﺘﻢ ﻭ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺍﻭﺝ ﺳﮑﻮﺕ
ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﭘﺮ ﺗﺮﺩﯾﺪ ﻭ ﺧﻤﻮﺩ ﮔﻔﺘﯽ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺣﺬﺭ ﮐﻦ ﻧﻔﺴﻢ ﺑﻨﺪ ﺍﻣﺪ
ﺑﯽ ﺗﻮ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﺷﺒﯽ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻢ