87

87
ﺍﯼ ﻣﺮﻍ ﺁﻓﺘﺎﺏ !
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍ ﺑﺒﺮ ﺑﻪ ﺩﯾﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻮ ﺑﺎﺩ،
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ ﺷﺎﺩ ﭘﺎﯼ ﺑﻪ ﻫﺮﺟﺎ ﺗﻮﺍﻥ ﻧﻬﺎﺩ،
ﮔﻨﺠﺸﮏِ ﭘﺮ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﯼ ﺑﺎﻍ ﻣﺤﺒﺘﻢ
ﺗﺎ ﮐﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺑﯿﺎﺑﺎﻥ ﺳﺮ ﺯﯾﺮ ﭘﺮ ﻧﻬﻢ؟
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍ ﺑﺒﺮ ﺑﻪ ﭼﻤﻨﺰﺍﺭﻫﺎﯼ ﺩﻭﺭ
ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺩﺭﺧﺖ،ﺭﺳﻢ ﻧﻐﻤﻪ ﺳﺮ ﺩﻫﻢ.
ﻣﻦ ﺑﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﻭ ﺗﺸﻨﻪ ﯼ ﭘﺮﻭﺍﺯﻡ
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﮐﺠﺎ ﺭِﺳَﻢ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺁﻭﺍﺯﻡ…
ﺍﻣﺎ ﺑﮕﻮ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟
ﺁﻥ ﺟﺎ ﮐﻪ – ﺯﯾﺮ ﺑﺎﻝ ﺗﻮ – ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﯾﮏ ﺩﻡ ﺑﻪ ﮐﺎﻡ ﺩﻝ
ﺍﺷﮑﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﻓﺸﺎﻧﺪ
ﺷﻌﺮﯼ ﺗﻮﺍﻥ ﺳﺮﻭﺩ؟