میشه هر روز همدیگه را ببینیم

ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺧﻴﻠﻲ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺭﻭ ﻳﺎﺩﻡ ﺩﺍﺩﻩ . ﻳﮑﻴﺶ ﻫﻤﻴﻨﻪ ﮐﻪ ﺍﮔﻪ ﮐﺴﻲ ﺭﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﺑﻬﺶ ﺑﮕﻢ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺶ
ﺩﺍﺭﻡ . ﭼﺮﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺍﻭﻧﻲ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺑﮕﻴﻢ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ؟
ﭼﺮﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻬﺶ ﺑﮕﻴﻢ ﮐﻪ ﺩﻟﻤﻮﻥ ﺑﺮﺍﺵ ﺗﻨﮓ ﺷﺪﻩ؟
ﭼﺮﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻭﻧﻲ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺑﺪﻭﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﻟﻤﻮﻥ ﺑﺮﺍﺵ ﺗﻨﮓ ﻣﻴﺸﻪ؟
ﭼﺮﺍ 20 ﺑﺎﺭ ﻫﻮﺱ ﻣﻲ ﮐﻨﻴﻢ ﺑﺒﻮﺳﻴﻤﺶ٬ ﻭﻟﻲ ﻳﻪ ﺑﺎﺭ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻣﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﺟﺮﺃﺕ ﺭﻭ ﻧﻤﻴﺪﻳﻢ ﮐﻪ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﺑﮕﻴﻢ
ﭼﻲ ﻫﻮﺱ ﮐﺮﺩﻳﻢ؟
ﭼﺮﺍ ﺑﻪ ﺍﻭﻧﻲ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻧﮕﻴﻢ ﺑﻴﺎ ﺑﻐﻞ ﺩﺳﺖ ﻣﻦ ﺑﺸﻴﻦ٬ ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻨﻘﺪﺭ ﺩﻭﺭ ﻧﺸﺴﺘﻲ؟
ﭼﺮﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻬﺶ ﺑﮕﻴﻢ ﺑﻤﻮﻥ٬ ﻧﺮﻭ؟
ﭼﺮﺍ ﺗﺎ ﺑﻬﻤﻮﻥ ﻣﻴﮕﻪ : ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻱ ﻧﻴﺎ٬ ﻣﻴﮕﻴﻢ: ﺑﺎﺷﻪ؟
ﻣﻲ ﺗﺮﺳﻴﻢ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﮐﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﮕﻪ : ﭼﻘﺪﺭ ﺳﻤﺠﻲ؟
ﭼﺮﺍ ﻳﻪ ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﺧﻮﺷﮕﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﻬﺶ ﻧﻤﻴﮕﻴﻢ؟
ﭼﺮﺍ ﻭﻗﺘﻲ ﺗﻮ ﮐﻮﻩ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻪ ﺩﺳﺘﺶ ﺭﻭ ﻧﮕﻴﺮﻳﻢ؟ ﭼﺮﺍ ﻳﻪ ﺩﻗﻴﻘﻪ ﻧﺸﻴﻨﻴﻢ ﻧﻔﺴﺶ ﺑﺎﻻ ﺑﻴﺎﺩ؟ ﭼﻲ ﺭﻭ ﻣﻲ
ﺧﻮﺍﻳﻢ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﻴﻢ؟ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﻗﻮﻱ ﻫﺴﺘﻴﻢ؟
ﭼﺮﺍ ﻭﻗﺘﻲ ﺳﺮﺩﺷﻪ ﺩﺳﺘﺶ ﺭﻭ ﺗﻮ ﺩﺳﺘﻤﻮﻥ ﻧﮕﻴﺮﻳﻢ؟
ﭼﺮﺍ ﻭﻗﺘﻲ ﻣﺮﻳﻀﻪ ﻗﺮﺑﻮﻥ ﺻﺪﻗﻪﺍﺵ ﻧﺮﻳﻢ؟
ﭼﺮﺍ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﮐﻪ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻴﻤﺶ ﺑﺮﺍﺵ ﮔﻞ ﻧﺨﺮﻳﻢ؟
ﭼﺮﺍ ﻧﻤﻴﺸﻪ ﻭﻗﺖ ﺧﺪﺍﺣﺎﻓﻈﻲ ﺑﻐﻠﺶ ﮐﻨﻴﻢ ﻭ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﺶ ﺑﮕﻴﻢ : ﺩﻳﮕﻪ ﺑﺮﻭ ﺧﻮﻧﻪ٬ ﺷﻴﻄﻮﻧﻲ ﻫﻢ ﻧﮑﻦ؟
ﭼﺮﺍ ﻧمیشه هر روز همدیگه را ببینیم؟
ﭼﺮﺍ ..