زنی با عود که با نام زنی با عود نزدیک پنجره نیز شناخته می
زنی با عود که با نام زنی با عود نزدیک پنجره نیز شناخته میشود، نقاشیای است که حدود سالهای ۱۶۶۲–۱۶۶۳ توسط نقاش هلندی یوهانس ورمیر خلق شده و اکنون در موزه هنر متروپولیتن نیویورک نگهداری میشود.
این نقاشی، زن جوانی را با ژاکتی از پوست قاقم و گوشوارههای مروارید بزرگ نشان میدهد که مشتاقانه از پنجره به بیرون نگاه میکند، احتمالاً منتظر یک بازدیدکننده مرد است. طبق یک صفحه وب در مورد این اثر در وبسایت موزه هنر متروپولیتن، «ویولا دا گامبا روی زمین در پیشزمینه و جریان کتابهای ترانه روی میز و روی زمین، حس معاشقه موسیقایی را القا میکند». کوک عود توسط بینندگان معاصر به عنوان نمادی از فضیلت اعتدال شناخته میشد. این اثر رنگ روغن روی بوم، (51.4 × 45.7 سانتیمتر) دارد . بوم این نقاشی تقریباً به طور قطع از همان پیچ و مهرهای بریده شده است که برای نقاشی «بانویی که با خدمتکارش نامه مینویسد» استفاده شده است .
این اثر احتمالاً کمی پس از «زن جوان با پارچ آب» نقاشی شده است و با آن نقاشی در قاببندی فیگور در میان نقوش مستطیلی مشترک است. اما این نقاشی تُنهای ملایمتری دارد که نشاندهندهی تغییر جهت ورمیر در اواسط تا اواخر دههی 1660 است. در این زمان، ورمیر شروع به استفاده از سایهها و خطوط نرم برای القای بیشتر فضایی صمیمی کرد. تأثیر پسروی فضایی و فضا تا حدودی با تیرهتر شدن اشیاء در پیشزمینه با افزایش سن و سایش سطح رنگ، عمدتاً در همان ناحیه، کاهش مییابد.
این نقاشی در سال ۱۹۰۰ به موجب وصیت کالیس پی. هانتینگتون، صنعتگر راهآهن، به موزه اهدا شد.
.
.
.
.
#هنرگرد #نقاشی #یوهانس_ورمیر #هنرهای_تجسمی #نقاشان_هلندی #نقاشی_طراحی #هنرهای_زیبا
این نقاشی، زن جوانی را با ژاکتی از پوست قاقم و گوشوارههای مروارید بزرگ نشان میدهد که مشتاقانه از پنجره به بیرون نگاه میکند، احتمالاً منتظر یک بازدیدکننده مرد است. طبق یک صفحه وب در مورد این اثر در وبسایت موزه هنر متروپولیتن، «ویولا دا گامبا روی زمین در پیشزمینه و جریان کتابهای ترانه روی میز و روی زمین، حس معاشقه موسیقایی را القا میکند». کوک عود توسط بینندگان معاصر به عنوان نمادی از فضیلت اعتدال شناخته میشد. این اثر رنگ روغن روی بوم، (51.4 × 45.7 سانتیمتر) دارد . بوم این نقاشی تقریباً به طور قطع از همان پیچ و مهرهای بریده شده است که برای نقاشی «بانویی که با خدمتکارش نامه مینویسد» استفاده شده است .
این اثر احتمالاً کمی پس از «زن جوان با پارچ آب» نقاشی شده است و با آن نقاشی در قاببندی فیگور در میان نقوش مستطیلی مشترک است. اما این نقاشی تُنهای ملایمتری دارد که نشاندهندهی تغییر جهت ورمیر در اواسط تا اواخر دههی 1660 است. در این زمان، ورمیر شروع به استفاده از سایهها و خطوط نرم برای القای بیشتر فضایی صمیمی کرد. تأثیر پسروی فضایی و فضا تا حدودی با تیرهتر شدن اشیاء در پیشزمینه با افزایش سن و سایش سطح رنگ، عمدتاً در همان ناحیه، کاهش مییابد.
این نقاشی در سال ۱۹۰۰ به موجب وصیت کالیس پی. هانتینگتون، صنعتگر راهآهن، به موزه اهدا شد.
.
.
.
.
#هنرگرد #نقاشی #یوهانس_ورمیر #هنرهای_تجسمی #نقاشان_هلندی #نقاشی_طراحی #هنرهای_زیبا
- ۳.۸k
- ۳۰ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط