گفتم که لبت، گفت: کدام آئینی

گفتم که لبت، گفت: کدام آئینی
این حکم دهد که بوسه ای برچینی؟

گفتم: هوس طعم خوش لب هایت
ابطال کند، قاعده ی هر دینی!

لب، غنچه کن و کام بده، بی صبرم
هرگز به دلت راه نده، بدبینی

لب های من و شهد لبت، این گونه اند
من، قحط زده، تو سفره ی رنگینی

گفتا: نکند مسخ شویم در آن حال
گفتم: نشود حکم، به این سنگینی

گفتا که اگر بوسه دهم، لابد هم
تا وقت سحر، خواب مرا می بینی

گفتم: به خدا، طعم خوش لب هایت
قند و عسل است و طَبَق شیرینی

گفتا غزلت، از لب من، شیرین تر
تو وارثِ اشعار خوشِ پیشینی