🔶 پاسخ به یک مغالطه تاریخی؛ «اجازه» با «رضایت» فرق دارد،
🔶 پاسخ به یک مغالطه تاریخی؛ «اجازه» با «رضایت» فرق دارد، اما اینجا کربلا نیست
✍ محمدرضا حدادپور جهرمی
🔺 «اجازه» در کربلا، با «اجازه» در نظام جمهوری اسلامی یکسان نیست. در کربلا، امام حسین(علیه السلام) به یارانش اجازهی ترک داد، چون آنها در حال انتخاب میان «ماندن در رکاب امام» یا «نجات جان خود» بودند. آنجا پای «تکلیف شرعیِ شخصی» در میان بود؛ نه «تکلیفِ نظامیِ تشکیلاتی». اما امروز، رهبر انقلاب به مسئولان نظام اجازهی مذاکره داده است، نه اجازهی فرار از میدان. این «اجازه» در چهارچوب یک تصمیمِ جمعیِ تشکیلاتی صادر شده، با تعهدات روشن و مسئولیتهای مشخص. قیاس این دو، قیاس «تکلیف فردی» با «مدیریتِ کلانِ یک نظام» است.
🔺 «علیالاصول نظر دیگری داشتم»؛ یعنی «راهِ بهینه را بر اساس مصلحت جمعی انتخاب کردم»
در کربلا، امام حسین(علیه السلام) با آگاهی از شهادت خود و یارانش، نظرِ نهاییاش همان بود که عمل کرد؛ نه «نظر دیگری» داشت که بعداً «اجازه» داد.
اما در پیام رهبری، ایشان بهصراحت میفرمایند: «علیالاصول، نظر دیگری داشتم» – اما چون رئیسجمهور و شورای عالی امنیت ملی تعهد دادهاند که از خطوط قرمز عبور نمیکنند و مسئولیت را پذیرفتهاند، ایشان اجازه دادهاند. این یعنی «نظر شخصی» فدای «مصلحت جمعی» شده؛ نه اینکه «نظرِ نهایی» تغییر کرده باشد.
در کربلا، امام حسین(علیه السلام) هیچکس را مجبور به ماندن نکرد؛ اما کسانی که ماندند، مورد رضایت امام بودند. امروز نیز رهبری بهصراحت میفرمایند: «ما منتظر تحقق شروط هستیم» – یعنی اگر دشمن به تعهدات خود عمل کند، این تصمیم «درست» بوده؛ و اگر عمل نکند، آن وقت «قضاوت نهایی» مشخص خواهد شد.
🔺ریزشها در کربلا، ریزشِ نیروها «میدانی» بود؛ اما امروز، ریزشِ نیروها «روانی» است.
در کربلا، یاران امام با جان خود از او جدا شدند. اما امروز، برخی با «تخریبِ پیشدستانه» و «نقل ناقص اسناد»، از میانبرِ روانی خارج میشوند. آنها نه در میدان نظامی، بلکه در میدانِ شناختی عقبنشینی میکنند؛ با این تفاوت که در کربلا، فرار از میدان، «آشکار» بود، اما امروز، فرار در لباس «نقد و دلسوزی» پنهان میشود.
🔺 فرق است میان «اجازه برای خروج» و «اجازه برای ورود به یک مسیر جدید»
در کربلا، اجازه برای خروج از میدان بود. اما امروز، اجازهی رهبری برای ورود به یک میدان دیپلماتیک با حفظ عزت و با تعهدات روشن است. قیاس این دو، قیاس «فرار از جبهه» با «ورود به یک معاملهی هوشمندانه» است. این دو را نباید با هم اشتباه گرفت.
✅ لذا اینجا کربلا نیست؛ اینجا «مدیریتِ عاقلانهی انقلاب» است.
ما به امام حسین(علیه السلام) و یاران باوفایش افتخار میکنیم. اما نباید با قیاسهای بیمبنا، تصمیماتِ عقلانیِ امروز را به پای «شباهت با کربلا» محکوم کنیم. رهبری با هوشمندیِ تمام، هم «نظرِ شخصی» خود را بیان کرده، هم «اجازه» داده، هم «شرط» گذاشته، هم «مسئولیت» را به صاحبانش واگذار کرده و هم «قضاوت نهایی» را به «عملکرد دشمن» موکول کردهاست. این، نه «اجازه برای فرار»، بلکه «اجازه برای آزمونِ یک فرصت» است. و آنهایی که امروز با «نقل ناقص» و «قیاسهای واهی» میخواهند از این تصمیم فرار کنند، بهتر است پیش از آنکه خود را «یارانِ باقیمانده و انقلابی اصیل» بدانند، یک بار به این پرسش پاسخ دهند: «شما چند واحد تاریخ و منطق و اصول استدلال و قیاس خوانده اید که درک تفاوت شرایط سال ۶۱ هجری با شرایط اکنون اینقدر برای شما دشوار است؟»
✍ کانال #حدادپور_جهرمی
@mohamadrezahadadpour
✍ محمدرضا حدادپور جهرمی
🔺 «اجازه» در کربلا، با «اجازه» در نظام جمهوری اسلامی یکسان نیست. در کربلا، امام حسین(علیه السلام) به یارانش اجازهی ترک داد، چون آنها در حال انتخاب میان «ماندن در رکاب امام» یا «نجات جان خود» بودند. آنجا پای «تکلیف شرعیِ شخصی» در میان بود؛ نه «تکلیفِ نظامیِ تشکیلاتی». اما امروز، رهبر انقلاب به مسئولان نظام اجازهی مذاکره داده است، نه اجازهی فرار از میدان. این «اجازه» در چهارچوب یک تصمیمِ جمعیِ تشکیلاتی صادر شده، با تعهدات روشن و مسئولیتهای مشخص. قیاس این دو، قیاس «تکلیف فردی» با «مدیریتِ کلانِ یک نظام» است.
🔺 «علیالاصول نظر دیگری داشتم»؛ یعنی «راهِ بهینه را بر اساس مصلحت جمعی انتخاب کردم»
در کربلا، امام حسین(علیه السلام) با آگاهی از شهادت خود و یارانش، نظرِ نهاییاش همان بود که عمل کرد؛ نه «نظر دیگری» داشت که بعداً «اجازه» داد.
اما در پیام رهبری، ایشان بهصراحت میفرمایند: «علیالاصول، نظر دیگری داشتم» – اما چون رئیسجمهور و شورای عالی امنیت ملی تعهد دادهاند که از خطوط قرمز عبور نمیکنند و مسئولیت را پذیرفتهاند، ایشان اجازه دادهاند. این یعنی «نظر شخصی» فدای «مصلحت جمعی» شده؛ نه اینکه «نظرِ نهایی» تغییر کرده باشد.
در کربلا، امام حسین(علیه السلام) هیچکس را مجبور به ماندن نکرد؛ اما کسانی که ماندند، مورد رضایت امام بودند. امروز نیز رهبری بهصراحت میفرمایند: «ما منتظر تحقق شروط هستیم» – یعنی اگر دشمن به تعهدات خود عمل کند، این تصمیم «درست» بوده؛ و اگر عمل نکند، آن وقت «قضاوت نهایی» مشخص خواهد شد.
🔺ریزشها در کربلا، ریزشِ نیروها «میدانی» بود؛ اما امروز، ریزشِ نیروها «روانی» است.
در کربلا، یاران امام با جان خود از او جدا شدند. اما امروز، برخی با «تخریبِ پیشدستانه» و «نقل ناقص اسناد»، از میانبرِ روانی خارج میشوند. آنها نه در میدان نظامی، بلکه در میدانِ شناختی عقبنشینی میکنند؛ با این تفاوت که در کربلا، فرار از میدان، «آشکار» بود، اما امروز، فرار در لباس «نقد و دلسوزی» پنهان میشود.
🔺 فرق است میان «اجازه برای خروج» و «اجازه برای ورود به یک مسیر جدید»
در کربلا، اجازه برای خروج از میدان بود. اما امروز، اجازهی رهبری برای ورود به یک میدان دیپلماتیک با حفظ عزت و با تعهدات روشن است. قیاس این دو، قیاس «فرار از جبهه» با «ورود به یک معاملهی هوشمندانه» است. این دو را نباید با هم اشتباه گرفت.
✅ لذا اینجا کربلا نیست؛ اینجا «مدیریتِ عاقلانهی انقلاب» است.
ما به امام حسین(علیه السلام) و یاران باوفایش افتخار میکنیم. اما نباید با قیاسهای بیمبنا، تصمیماتِ عقلانیِ امروز را به پای «شباهت با کربلا» محکوم کنیم. رهبری با هوشمندیِ تمام، هم «نظرِ شخصی» خود را بیان کرده، هم «اجازه» داده، هم «شرط» گذاشته، هم «مسئولیت» را به صاحبانش واگذار کرده و هم «قضاوت نهایی» را به «عملکرد دشمن» موکول کردهاست. این، نه «اجازه برای فرار»، بلکه «اجازه برای آزمونِ یک فرصت» است. و آنهایی که امروز با «نقل ناقص» و «قیاسهای واهی» میخواهند از این تصمیم فرار کنند، بهتر است پیش از آنکه خود را «یارانِ باقیمانده و انقلابی اصیل» بدانند، یک بار به این پرسش پاسخ دهند: «شما چند واحد تاریخ و منطق و اصول استدلال و قیاس خوانده اید که درک تفاوت شرایط سال ۶۱ هجری با شرایط اکنون اینقدر برای شما دشوار است؟»
✍ کانال #حدادپور_جهرمی
@mohamadrezahadadpour
- ۱۸۵
- ۰۵ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط