می گویند ادمی هر انچه را باوردارد زندگی می کند یعنی جهان

می گویند ادمی هر انچه را باوردارد زندگی می کند یعنی جهان ایینه ای است که انعکاس باورهای مارا باز می تاباند.
این یعنی قدرت خلقت دردرون خودانسانها نهفته است..اما چرا باورنداریم قدرت خلق زندگی مان را به ما داده اند.چرا می ترسیم ازتصورکردن اینکه ما خالق زندگی خود هستیم.
ما باورنمی کنیم چون به ما یاد داده اند که خودراحقیر وکوچک ببینم.به ما یادداده اند قانع باشیم.بیشتراز گلیم خود پای مان را دراز نکنیم.به ما یاد داده اند که محدودیم.ونباید آرزوهای بزرگ داشته باشیم.
دلی که قراربودبشود.خانه عشق ومحبت.شد خانه ترس.دلهره،حسد،کینه،واینگونه ما خدارا دوتا کردیم.شرراخلق کردیم وبه خدا نسبت دادیم.خشم را خلق کردیم وبه خدا نسبت دادیم..نفرت وترس را آفریدیم وبه خدا نسبت دادیم.
درحالی که تمام اینها یک احساس بود.احساسی که قراربود در اختیار ما باشد.ابزاری بود برای بهتر زیستن مان مثل احساس درد.شادی.غم.اینها همه خصلت های انسانی هستند برای زیستن.اما ماهمه اینهارا نیروی فلج کننده زندگی قرار دادیم.
چون فراموش کردیم خدا خالق است نه پادشاه وحکمرانی چماق بدست.که تا خطا کردیم مجازاتمان کند.خدا فقط خالق است وعاشق بی قید وشرط مخلوقات خویش.نه قاضی که بنا به خوب وبدبودن ادما حکم صادر کند.