می دانی؟

می دانی؟

از خستگی دستهایمان نیست

که به هم نمی رسیم

من و تو

صبوری را خوب یاد گرفته ایم

آنقدر که این فاصله های نفس گیر هم دیگر

تکانمان نمی دهند.. ما دایره ی مرگ را

بارها دور زده ایم

هر دو خوب می دانیم

که این زخم های مشترک

چه بر سر آسمان آرزوهایمان آورد

شاید هیچکس نداند اما من

می دانم که حسرت آغوش یک زن

با خوابهای هر شب یک مرد چه می

کند.. حریم تنهایی جای خود اما

بیا پایمان را کمی

فقط کمی

از گلیم اش درازتر کنیم

می دانم.. دیگر نیازی به اعتراف های

شبانه نیست اما

می نویسم تا باز هم بدانی.. در خرابه

های آخرین ایستگاه دلتنگی

ناباورانه من

هنوز

هنوز

هنوز

عاشق تو ام!!!!!!!!!