[بخش هفتم: تک‌تیراندازهای اخلاقی]

[بخش هفتم: تک‌تیراندازهای اخلاقی]
اصل ۲۵۶۱: غیبت کردن، خوردنِ گوشتِ برادرِ مرده است؛ روزه‌دارِ غیبت‌کننده، آدم‌خوار است.
اصل ۲۵۶۲: دروغ، روزه را باطل نمی‌کند (طبقِ رساله)، اما ایمان را پودر می‌کند (طبقِ حقیقت).
اصل ۲۵۶۳: نگاهِ به نامحرم، تیرِ زهرآگینِ شیطان است؛ چشمی که پر از زهر است، جمالِ یار را نمی‌بیند.
اصل ۲۵۶۴: بداخلاقیِ ناشی از گرسنگی، توجیه ندارد؛ روزه آمده که صبورت کند، نه سگ‌اخلاق.
اصل ۲۵۶۵: افطاری دادن به فامیلِ پولدار، صله‌رحم است؛ اما افطاری دادن به فقیرِ غریبه، تجارت با خداست.
اصل ۲۵۶۶: قرآن را فقط نبوسید، بخوانید؛ فقط نخوانید، بفهمید؛ فقط نفهمید، عمل کنید.
اصل ۲۵۶۷: صدایِ ربنا، زنگِ بیدارباش است؛ نه موسیقیِ متنِِ سفره‌آرایی.
اصل ۲۵۶۸: ماه رمضان، کارگاهِ تولیدِ «اراده» است؛ محصولِ بی‌کیفیت تولید نکنید.
اصل ۲۵۶۹: هر افطار، یک دادگاه است؛ وجدانت قاضی، اعمالت متهم. حکم چیست؟ برائت یا شرمساری؟
اصل ۲۵۷۰: رمضانِ امسال، شاید آخرین رمضانِ عمرت باشد؛ جوری روزه بگیر که انگار فردا محشری در کار است.

✍️ به قلم: بهرام محمدی
🏛 دکترینِ حَـد | اتاق استراتژی
🆔 @bmlimit
🔗 انجمن دانش‌بنیان


https://eitaa.com/joinchat/642450909Ce319377bb6