دیدی که پاییز آمد و مهرش نماند

دیدی که پاییز آمد و مهرش نماند؟

دیدی بهار و غنچه‌هایش پر گُل بود؟

تابستان هم گرم بود و شورانگیز،

آخر تو رفتی و دلت بی‌مهر بود.
دیدی که عروسِ خانه‌ی غیرم شدی؟

بارِ گرانی بر سرِ دوشِ غمم شدی؟

با شوخیِ تلخ و دروغی، زخمی زدی،

بی‌هیچ مِنت، دردم و دردم شدی
دیدم که هر کس آمد و تازیانه زد،

دیدم که بی‌تو این دلم سرد و تهی ماند.

دیپلمِ دردم را از این دنیا گرفتم،

آخر چه شد؟ دیدم که “هیچ” از من نماند.