گفت و گوی زیبای شیطان و معاویه.

گفت و گوی زیبای شیطان و معاویه.
از زبان ابلیس:

گفت ما اول فرشته بوده‌ایم / راهِ طاعت را به جان پیموده‌ایم
سالکانِ راه را مَحرَم بُدیم / ساکنانِ عرش را همدم بُدیم
پیشه‌ی اول کجا از دل رود؟ / مِهرِ اول کی ز دل بیرون شود؟
در سفر گر روم بینی یا خُتَن / از دلِ تو کی رود حُبُّ الوطن؟
ما هم از مستانِ این مِی بوده‌ایم / عاشقان درگهِ وی بوده‌ایم
نافِ ما بر مِهرِ او بُبریده‌اند / عشقِ او در جانِ ما کاریده‌اند
روزِ نیکو دیده‌ایم از روزگار / آبِ رحمت خورده‌ایم اندر بهار
...
ای بسا کز وی نوازش دیده‌ایم / در گلستانِ رضا گردیده‌ایم
بر سرِ ما دستِ رحمت می‌نهاد / چشمه‌های لطف از ما می‌گشاد
...
گر عِتابی کرد دریای کَرَم / بسته کی گردند درهای کَرَم؟
...
فُرقَت از قهرش اگر آبستن است / بهرِ قدرِ وصلِ او دانستن است
تا دهد جان را فراقش گوشمال / جان بداند قدرِ ایّامِ وصال
...
چند روزی که ز پیشم رانده‌ست / چشمِ من در روی خوبش مانده‌ست
کز چنان رویی چنین قهر؟ ای عجب! / هر کسی مشغول گشته در سبب
...
چون که بر نَطعَش جُز این بازی نبود / گفت بازی کن! چه دانم در فزود؟
آن یکی بازی که بُد، من باختم / خویشتن را در بلا انداختم
در بلا هم می‌چشم لذّاتِ او / ماتِ اویم، ماتِ اویم، ماتِ او
...
خود اگر کفر است و گر ایمانِ او / دست‌باف حضرت است و آنِ او