ق

ﺑِﺴْﻢِ ﺍﻟﻠّﻪِ ﺍﻟْﺮَّﺣْﻤﻦِ ﺍﻟْﺮَّﺣﻴﻢ
قﺎﻓﻠﻪ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺳﺎﻋﺖ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﺁﺛﺎﺭ ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺩﺭ ﺳﻮﺍﺭﺍﻥ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﻛﺒﻬﺎ ﭘﺪﻳﺪ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﻴﻨﻜﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻟﻰ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﺁﻧﺠﺎ ﺁﺑﻰ ﺑﻮﺩ، ﻗﺎﻓﻠﻪ ﻓﺮﻭﺩ ﺁﻣﺪ. ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻛﺮﻡ ﻧﻴﺰﻛﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻗﺎﻓﻠﻪ ﺑﻮﺩ، ﺷﺘﺮ ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺑﺎﻧﻴﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺷﺪ. ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ، ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻓﻜﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﺏ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻛﻨﻦ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻛﺮﻡ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﻜﻪ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺷﺪ، ﺑﻪ ﺁﻥ ﺳﻮ ﻛﻪ ﺁﺏ ﺑﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺪ، ﻭﻟﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﻜﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ ﺭﻓﺖ ، ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﻜﻪ ﺑﺎ ﺍﺣﺪﻯ ﺳﺨﻨﻰ ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﻣﺮﻛﺐ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ . ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻭ ﻳﺎﺭﺍﻥ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﻭﺩ ﺁﻣﺪﻥ ﻧﭙﺴﻨﺪﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺣﺮﻛﺖ ﺑﺪﻫﺪ؟! ﭼﺸﻤﻬﺎ ﻣﺮﺍﻗﺐ ﻭ ﮔﻮﺷﻬﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩ. ﺗﻌﺠﺐ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﺯﻳﺎﺩ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺷﺘﺮ ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺳﻴﺪ، ﺯﺍﻧﻮﺑﻨﺪ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺯﺍﻧﻮﻫﺎﻯ ﺷﺘﺮ ﺭﺍ ﺑﺴﺖ ﻭ ﺩﻭ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺑﻪ ﺳﻮﻯ ﻣﻘﺼﺪ ﺍﻭﻟﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺪ.
ﻓﺮﻳﺎﺩﻫﺎ ﺍﺯ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ:((ﺍﻯ ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪ! ﭼﺮﺍ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻧﺪﺍﺩﻯ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺑﻜﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺕ ﺯﺣﻤﺖ ﺩﺍﺩﻯ ﻭ ﺑﺮﮔﺸﺘﻰ ؟ ﻣﺎ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻛﻤﺎﻝ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺧﺪﻣﺖ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ )).
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺏ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩ:((ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻛﺎﺭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻛﻤﻚ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺗﻜﺎ ﻧﻜﻨﻴﺪ ﻭﻟﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻗﻄﻌﻪ ﭼﻮﺏ ﻣﺴﻮﺍﻙ ﺑﺎﺷﺪ)