مرغ آمین

مرغ آمین
درد آلودی است کآواره بمانده !
رفته تا آنسوی این بیداد خانه
بازگشته رغبتش دیگر زِ رنجوری
نه سوی آب و دانه !
نوبت روز گشایش را
در پی چاره بمانده ...